who is the subject of xname la grande odalisque

Who is the subject of xname la grande odalisque
This eclectic mix of styles, combining classical form with Romantic themes, prompted harsh criticism when it was first shown in 1814. Critics viewed Ingres as a rebel against the contemporary style of form and content. When the painting was first shown in the Salon of 1819, one critic remarked that the work had “neither bones nor muscle, neither blood, nor life, nor relief, indeed nothing that constitutes imitation”. [4] This echoed the general view that Ingres had disregarded anatomical realism. [5] Ingres instead favored long lines to convey curvature and sensuality, as well as abundant, even light to tone down the volume. [5] Ingres continued to be criticized for his work until the mid-1820s. [3]
Grande Odalisque, also known as Une Odalisque or La Grande Odalisque, is an oil painting of 1814 by Jean Auguste Dominique Ingres depicting an odalisque, or concubine. Ingres’ contemporaries considered the work to signify Ingres’ break from Neoclassicism, indicating a shift toward exotic Romanticism.

Who is the subject of xname la grande odalisque
Als meest typerend voor het schilderij is in de loop der tijd gaan gelden: de ongenaakbare afstandelijkheid van de odalisk. Ze ligt met haar lichaam afgewend en ziet de kijker van over haar schouder recht in de ogen. Haar blik lijkt iets mysterieus te hebben maar is ontdaan van alle warmte, een effect wordt nog versterkt door de donkere achtergrond en de koele kleuren van de stof en accessoires. Haar hooghartige houding is sceptisch, enigszins afwachtend. Ze legt een zelfbewustzijn aan de dag dat in die dagen nog verre van vanzelfsprekend was voor vrouwen.
Toch speelde Ingres welbewust met het ogenschijnlijke realisme van zijn schilderstijl. Zo maakt hij het figuur van zijn model mooier dan het was door zonder scrupules anatomische aanpassingen te maken, zoals ook Pablo Picasso dat later zou doen. Dienaangaande zij met name gewezen op de vreemde verlenging van de ruggengraat, die duidelijk enkele wervels te veel telt. Ook de pose is enigszins merkwaardig: op het eerste oog lijkt de odalisk een belichaming van indolentie en natuurlijke sensualiteit, maar bij nadere beschouwing blijkt haar houding stijf en gekunsteld. Met name het linkerbeen ligt in een door geen enkel model lang volgehouden stand.

References:

http://nl.m.wikipedia.org/wiki/La_grande_odalisque
http://en.m.wikipedia.org/wiki/Grande_Odalisque

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *